Tjera

Ylli Meçe: Tragjedia e orës së mbetur “19 e 03”

(Kushtuar viktimave të “ Tragjedisë së Otrantos” – 28 Mars 1997 )

………

Nga bregu, zerat nuk dëgjoheshin dot

prej dënesës së detit

Lotët e rënë që grryenin faqet, atë ditë prej ere

thaheshin menëjherë

Vetëm duart, që tundin nga larg shaminë

e bardhë të kurbetit

Nuk kuptohej nëse ato i leviznin njerzit ..

apo e marrosura erë?!

—–

Po aq duar, mbase dhe më shumë diç folën

nga bordi i një anije

Lagur nga ujët e detit, ndofta dhe prej syve

që lëshonin aq lot

Thonë se rrotull mbi ta ish parë një vello e zezë

që u bënte hije

Jo.. jo thanë me vonë, paskeshin qenë fjalë,

apo më sakt llafe kot

—–

– Unë kam ftohtë, më thuaj o maaa… a do kthehemi

pësëri në shtëpi?

Pse hesht e më ledhaton vazhdimisht e sot s’më thënke

asnjë fjalë?!

O maaaa.. pse kam ftohtë? Përqafomë se të kam xhan

e shtrëngomë në gji!

Ose tregomë të lutem, nëse di me det e anije

një të bukur përrallë !

—–

– Lundronte në ujrat e kripura si loti një anije dhe vet ajo

nuk e dinte se për ku……

Deti u grind keq atë ditë e me furi prej inatit nxori

gjith atë shkumë

A më dëgjon?.. Ngriheshin dallgët për ta ndalë anijen

që ecte kuturu

Vazhdonte përrallën mamaja,,,,, teksa i biri qetësisht

kish rënë në gjumë !

E mori në gji djalin po kush ta dinte se nënë e bir, të dy

ishin tradhtuar?!

Tregojnë me dorë te gjallët e mbetur se lotë e klithma

ngelën të mbytura atje

Prej fund-detit kur i nxorën, e pabesushme !! Nënë e bir

ishin përqafuar

Teksa mbi një dorë si tatuazh, shënohej ora e mbetur

në mbasditen pesë – zero tre.

—-

Te “Sheshi Flamurit”, shtrëngova grushtet fort dhe u ndeza keq

me shpirt rrebeli

Nuk mund të prisja asgjë, na patën shitur e nga brenda e jashtë

ishim tradhtuar

Kur bejlerët e Kombit, i hapën portën Prodit

me çelsin e turpit “Qytetar Nderi”

Klitha prej inati: Do të vijë dita e hakmarjes dhe për gjithë ju

të mallkuar!

Postimet e fundit !